จากสภาพปัญหาในการจัดการเรียนการสอนวิชาภาษาอังกฤษที่ผ่านมา แม้ว่าภาษาอังกฤษจะมีความสำคัญต่อการเรียน การศึกษาต่อ และการประกอบอาชีพในอนาคต                 แต่นักเรียนส่วนใหญ่ยังประสบปัญหา ในการสื่อสารภาษาอังกฤษ ทั้งในการฟัง พูด อ่าน และเขียน ซึ่งเกิดจากหลายปัจจัย เช่น ขาดความมั่นใจ ขาดโอกาสฝึกใช้ภาษาในสถานการณ์จริง และมักมองว่าภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่ยาก ส่งผลให้ไม่กล้าแสดงออกและไม่กล้าพูดภาษาอังกฤษในชั้นเรียน นอกจากนี้ นักเรียนจำนวนหนึ่งยังมีพื้นฐาน          ด้านคำศัพท์และโครงสร้างประโยคไม่เพียงพอ ทำให้ไม่สามารถถ่ายทอดความคิดของตนเองเป็นภาษาอังกฤษได้อย่างถูกต้องและคล่องแคล่ว การเรียนการสอนในห้องเรียนจำนวนมากยังคงเน้นทฤษฎีหรือแบบฝึกหัดเชิงไวยากรณ์มากกว่าการสื่อสาร ส่งผลให้นักเรียนไม่สามารถนำความรู้ไปใช้จริงในสถานการณ์การสื่อสารในชีวิตประจำวัน เช่น      การถาม–ตอบ การขอข้อมูล การบอกเส้นทาง หรือการสนทนาในหัวข้อต่าง ๆ